عروس رفته تو اتاق تا لباسهایش رو عوض کنه ، هر چی منتظر شدن برنگشت ، درو هم از پشت فقل کرده بود.

داماد سراسیمه پشت در راه میرفت . از نگرانی و ناراحتی داشت دیونه میشد . مامان و بابای مریم پشت در داد میزنند:مریم  ، دخترم ، دروباز کن ، مریم جانم..!

آخرش داماد طاقت نمیاره و با هر مصیبتی که شده درو میشکنه ، میره تو اتاق مریم ، دختر ناز مامان و بابا مثل یک عروسک زیبا کف اتاق خوابیده لباس سفید قشنگ عروسیش با خون یکی شده . ولی روی لباش لبخنده.

همه مات و مبهوت دارن به این صحنه نگاه میکنن ، کنار دست مریم یه کاغذ هست ، یه کاغذ که آغشته به خونه

بابای مریم میره جلو ، هنوزم چیزی رو که میبینه باور نمیکنه . با دست های لرزان کاغذ رو برمیداره ، بازش میکنه و شروع به خوندن میکنه:

« سلام عزیزم دارم برات نامه مینویسم ، آخرین نامه زندگیمو ، آخه اینجا آخر خط زندگیمه . کاش بودی ومنو توی لباس عروس میدیدی . مگه نه همیشه آرزوت این بود ! شایان جان دارم میرم ، دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام ایستادم . میبینی شایان بازم تونستم باهات حرف بزنم . دیدی بهت گفتم بازم با هم حرف میزنیم .ولی ای کاش منم حرفای تورو میشنیدم . ولی دارم میرم ، چون قسم خوردم ، تو هم خوردی ، یادته؟

شایان تو اینجا نیستی ، من توی لباس عروسم ، ولی تو کجایی ؟؟ داماد قلبم تویی ، چرا کنارم نمیای ؟؟ کاش بودی و میدیدی که مریمت چطور داره لباس عروسشو با خون رگش رنگ میکنه ، کاش بودی و میدیدی که مریمت تا آخرش رو حرفش موند ، شایان جونم دارم میرم که بهت ثابت کنم ، دوست دارم

حالا که چشمام دارن سیاهی میرن ، حالا که همه ی بدنم داره میلرزه ، همه ی زندگیم مثل یک سریال از جلو چشمام میگذره . روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد ، یادته ؟ روزی که دلامون لرزید ، یادته ؟ روزای خوب عاشقیمون یادته ؟ من یادمه چطور بزرگتر هامون همونایی که تمام زندگیشون بودیم ، پا روی قلب هردومون گذاشتن . یادمه روزی که بابات از خونه پرتت کرد بیرون ، که اگه دوسش داری خودت تنها برو سراغش  . یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسمشو بیاری ، یادته اون روز چقدر گریه کردم ؟؟ تو اشکامو پاک کردی و گفتی وقتی گریه میکنی چشمات قشنگتر میشه !!! میگفتی که من بخندم . شایان جان حالا بیا ببین چشمام به اندازه ی کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم !؟

هنوز یادمه بابات فرستادت شهر غریب که چشمات تو چشمای من نیفته ولی  نمیدونست که عشق تو توی قلب منه نه تو چشمام ! روزی که بابام مارو از شهر و دیار آواره کرد ، چون من دل به عشقی داده بودم که دستش خالی بود و واسه ی آینه ام پولی نداشت ولی نمیدونست آرزوهای من توی نگاه تو بود ، نه تو دستات ! دارم به قولم عمل میکنم هنوز هم رو حرفم هستم ... یا تو یا مرگ !!!پامو از این اتاق بذارم بیرون دیگه مال تو نیستم ، دیگه تو رو ندارم  ... نمیتونم ببینم به جای دستای گرم تو ، دستای سرد یه غریبه تو دستام باشه . همین الآن و همین جا تمومش میکنم . واسه مردن دیگه از بابام اجازه نمیگیرم ! وای شایان کاش بودی و میدیدی که رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس چقدر به هم میان !! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم ، دلم برات خیلی تنگ شده ، میخوام ببینمت . دستم میلرزه ، هنوزم طرح چشمات پیش رومه »

پدر مریم نامه تو دستشه ، کمرش شکسته . بالای سر جنازه ی دخترش ایستاده و گریه میکنه . سرشو برمیگردونه که به جمعیت بهت زده و داغدار پشت سرش بگه که چه خاکی تو سرش شده که توی چهارچوب در یه قامت آشنا میبینه ! آره ، پدر شایانه . اونم یه نامه تو دستشه . چشماش قرمزه و صورتش با اشک یکی شده . نگاه دو پدر که خیلی حرفا توش نهفته اس گره خورده . هر دو با سکوت به هم نگاه میکنند ، سکوتی که فریاد دردهاشونه . پدر شایان هم اومده بود تا نامه ی پسرش رو به دست مریم برسونه . اومده بود بگه پسرش به قولش عمل کرده . ولی دیر رسید . حالا همه چیز تمام شده بود و کتاب عشق مریم و شایان بسته شد . وحالا دیگه دو قلب پشیمون .....

دوتا پدر مونده و اشک های سرد دو مادر و یه دل داغدیده از یه داماد نگون بخت ... مابقی هر چی موند ، گذر زمانه و آینده و باز هم اشتباهاتی که فرصتی برای جبران پیدا نمیکنند . 

***************

تقدیم به همه ی دلای عاشق + خودم که عاشق داداش جونم هستم ....! چشمتون دربیاد